گشتم نبود نگرد نیست
خیابان شالیکوبی، از تابلو سمت فلکه کاخ به راه افتادم، پیاده و تا شهرداری ادامه دادم. مغازههای گوناگونی به چشمم خورد. ادوکلن فروشی، بوتیک لباس، بستنی فروشی و ... جوانان هم که به وفور دیده میشوند، از انواع و تیپهای مختلف. حوصلهام سر رفته و دنبال جایی میگردم که چند دقیقهای از وقتم را بگذرانم.
به یاد دوران دبیرستان میافتم در شهر زنجان. زنگ تفریح با بچهها به باشگاه پینگ پونگ روبروی مدرسه میرفتیم. حدود یک ربع بازی میکردیم و به مدرسه بر میگشتیم. 20 تومان پرداخت میکردیم. حوصلهام واقعاً سر رفته است. هوس میکنم که به یاد همان دوران، باشگاه پینگ پونگی پیدا و حداقل بازی کردن بقیه را تماشا کنم.
پیاده اکثر خیابانهای شهر را طی میکنم، در به در به دنبال یک باشگاه ولی هرچه بیشتر میگردم کمتر پیدا میکنم و دست آخر هم دست از پا درازتر باید به خانه برگردم، مثل اینکه اصلاً وجود ندارد.
این قضیه برایم خیلی جالب بود که چرا شهری مثل گرگان که زیاد هم کوچک نیست، حتی یک باشگاه ورزشی پینگ پونگ هم ندارد. به نظر من دلایل متعددی در این مورد وجود دارد. از دید بنده، از زمانی که بیلیارد در ایران مُد شد، بازار پینگ پونگ و میزهای آن کساد شد. بیلیارد ورزش نوظهور و ظاهراً با کلاس بالاتری بود که جوانان ایرانی به خاطر اینکه از غافلهی به روز شدن عقب نمانند تمایل زیادی به آن از خود نشان میدهند. البته در طی سالهای اخیر مقداری کمرنگتر شده است.
بیلیارد در ایران باب شد و به علت اینکه کرایه میزهای آن گرانتر از میز پینگ پونگ بود، باشگاهداران هم با اطلاع از این موضوع نسبت به تهیه میزهای بیلیارد اهتمام خاصی ورزیده و عطای میزهای پینگ پونگ را به لقایش بخشیدند. مضافاً بر اینکه اجاره مکان باشگاه هم که هر روز بالاتر میرفت و میرود و به تبع آن میز پینگ پونگ نمیتوانست جوابگوی این اجارههای سنگین باشد، پس وجود این میزها در این قبیل باشگاهها نمیتوانست محلی از اعراب داشته باشد.
سرانجام این شد که در شهری مثل گرگان، حتی نمیتوان یک باشگاه پینگ پونگ یافت. البته منظور نگارنده، رد فعالیت هرگونه باشگاه بیلیارد نمیباشد و اینجانب به هیچ وجه مخالف ورزش بیلیارد که هیچ ورزشی نمیباشم. به نظر من ادارهي کل تربیت بدنی باید سیاستی را پیشه میکرد که نه سیخ بسوزد و نه کباب. آیا در این شهر هیچ جوان علاقهمندی به انجام ورزش پینگ پونگ وجود ندارد که حتی یک باشگاه خصوصی هم نميتوان يافت؟
حتي شنيده شده است كه چند نفر هم که میخواستند باشگاه پینگ پونگ تأسیس کنند با توجه به اجاره بهای سنگین مکان، از انجام این کار منصرف شدند. مگر یک باشگاه چقدر میتواند درآمد داشته باشد که باید ماهانه حدود 400 هزار تومان اجاره بپردازد؟ در اینجاست که اداره کل تربیت بدنی باید پیش قدم شود و اجازه ندهد که انجام این رشتهی ورزشی در بین جوانان حتی به صورت تفریحی از بین برود. تربیت بدنی میتواند با پشتیبانی از بخش خصوصی (مثل اعطای سرمایه و یا قرار دادن مکان مناسب)، آنها را به باشگاهداری تشویق کرده و از آنها حمایت کند. مطمئن باشید هستند افرادی که حاضرند فقط برای عشق خود (ورزش پینگ پونگ) با حمایت ادارهی کل تربیت بدنی، نوجوانان و جوانان علاقهمند را آموزش داده و خدمتی به ورزش این مرز و بوم کنند.
